Kropka. Laboratorium emocji.

Z chodnika przy reprezentacyjnej alei schodzi się do piwnicy poniemieckiej kamienicy. Za drzwiami nie ma jednak śladu prowizorycznej salki na wynajem. Jest odsłonięta cegła, ciepłe światło i wnętrze rozpisane na dwa współpracujące plany.

Pierwszy należy do obrazu: 100-calowego ekranu i ośmiu foteli ustawionych jak niewielka sala kinowa. Drugi tworzą stół dla sześciu osób oraz długa, domowa zabudowa kuchenna. Nie oddziela ich bar ani ściana. Znad stołu nadal dobrze widać ekran.

Od pierwszej wizji do gotowego wnętrza minęły dwa lata. Ten czas widać w detalach, ale przede wszystkim w logice miejsca. Kropka nie udaje mieszkania ani komercyjnego lokalu. Bierze prywatność pierwszego i techniczne możliwości drugiego.

Na co dzień wyglądają jak jasne obrazy zawieszone nad stołem. Projektor składa na nich jeden obraz, precyzyjnie dopasowany do czterech oddzielnych powierzchni. Technologia pozostaje w tle, dopóki ktoś nie uruchomi własnej historii.

Podczas Dnia Dziecka zdjęcie wykonane tabletem pojawiało się na ścianie. Po piętnastu sekundach rozpoczynała się animacja czarowania, a fotografia wracała jako kreskówkowy portret. System potrafił zrobić to samo z dziecięcymi rysunkami.

Na czterdziestych urodzinach Doroty ten sam układ wyświetlał fotografie z jej życia. Zamiast kreskówki powstał żywy album i osobista dekoracja przyjęcia. Narzędzie się nie zmieniło. Zmieniła się opowieść oraz emocja ludzi stojących przed ścianą.

Pierwszy dziecięcy pokaz był testem całego układu. Przez półtorej godziny najmłodsi zostali w fotelach przed ekranem. Nie trzeba było organizować kolejnych zabaw ani przekonywać ich, żeby jeszcze chwilę usiedzieli.

W tym samym czasie przy stole toczyło się drugie spotkanie. Rodzice jedli i rozmawiali, mając dzieci kilka metrów dalej, przez cały czas w zasięgu wzroku. Wspólna przestrzeń nie zmuszała wszystkich do robienia tego samego.

To drobna różnica w projekcie, ale ogromna w praktyce. Domowe spotkanie z dziećmi rzadko daje dorosłym dziewięćdziesiąt minut spokojnej rozmowy. Tutaj kinowa część nie odseparowała rodziny. Dała jej oddech.

Przy transmisji sportowej 100 cali przestaje być liczbą z opisu wyposażenia. Ekran wypełnia pole widzenia, fotele ustawiają widzów blisko obrazu, a światło można zgasić tak, żeby zostało tylko boisko.

Różnicę robi jednak nie sama przekątna, lecz kontrola nad wieczorem. Nie ma obcych stolików, walki o miejsce ani programu narzuconego przez lokal. Grupa może zatrzymać transmisję, zrobić przerwę i wrócić wtedy, kiedy wszyscy znów są gotowi.

Jedni zajmują fotele, inni zostają przy stole i nadal widzą cały ekran. Kropka nie konkuruje ze stadionem atmosferą tłumu. Proponuje coś odwrotnego: sportowy obraz w skali kina i spotkanie prowadzone dokładnie we własnym rytmie.